Ο δονητής είναι συσκευή που έχει ως στόχο τη διέγερση των νεύρων με στόχο την χαλάρωση και την ευχαρίστηση. Χρησιμοποιούνται κατά τη διάρκεια της σεξουαλικής πράξης ή του αυνανισμού και μπορούν να οδηγήσουν πολλές γυναίκες σε οργασμό. Σήμερα οι δονητές χρησιμοποιούνται ως σεξουαλικά βοηθήματα για τη διέγερση των ερωτογενών ζωνών και πολλές γυναίκες θεωρούν το δονητή τους τον «καλύτερό τους φίλο». Υπάρχει μεγάλη ποικιλία δονητών για να ικανοποιήσει κάθε επιθυμία και γούστο.
 

Πόσοι, όμως, από εμάς γνωρίζουμε ότι ο δονητής ξεκίνησε σαν ιατρικό εργαλείο και χρησιμοποιήθηκε αποκλειστικά για ιατρικούς σκοπούς;
 

Ο ψυχίατρος Granville στα τέλη του 19ου αιώνα κατασκεύασε ένα μηχάνημα σε σχήμα φαλλού από ξύλο, το οποίο έκανε παλινδρομικές κινήσεις με τη βοήθεια του ηλεκτρισμού και το χρησιμοποίησε για να θεραπεύσει τις «υστερικές γυναίκες». Γενικότερα, εκείνη την εποχή επικρατούσε η άποψη ότι οι γυναίκες διακατέχονταν από μανίες λόγω της υπερσεξουαλικότητάς τους και ο μόνος τρόπος να απαλλαγούν από αυτές ήταν να την απελευθερώσουν ή να την διοχετεύσουν κάπου. Η «Υστερία» ήταν η ασθένεια της εποχής και περιελάμβανε κάθε παράξενη συμπεριφορά των γυναικών όπως άγχος, ευερεθιστότητα, σεξουαλικές φαντασιώσεις, κρίσεις πανικού, κατάθλιψη. Στην αρχαία Ελλάδα μάλιστα είχε περιγραφεί σαν «φλεγόμενη μήτρα».
 

Το συγκεκριμένο κατασκεύασμα έκανε μασάζ στον γυναικείο κόλπο και απάλλασσε τις γυναίκες από τις υστερίες της και τους γιατρούς από την κοπιώδη εργασία με το χέρι στον γυναικείο κόλπο. Το νέο μηχάνημα τις οδηγούσε σε έναν υπέρτατο υστερικό παροξυσμό - το γνωστό σήμερα οργασμό - και μετά ηρεμούσαν και θεραπεύονταν. Ο δονητής έγινε θεραπευτικό εργαλείο και σημαντική ιατρική πρακτική της εποχής. Χιλιάδες γυναίκες έκαναν ουρές στα ιατρεία για ένα χαλαρωτικό μασάζ.
 

Με την εξέλιξη της τεχνολογίας εξελίσσονταν και οι δονητές ως προς την ταχύτητα, την ευκαμψία, το μέγεθος, το πάχος. Μετά το 1920 αρχίζουν να το θεωρούν σκεύος ηδονής και όχι θεραπευτικό μέσο με αποτέλεσμα να γίνεται θέμα ταμπού. Οι δονητές χάνονται από το προσκήνιο για περίπου μισό αιώνα μέχρι της αρχές της δεκαετίας του 1970, όταν ξεκινάει η άνθηση του κινηματογραφικού πορνό. Τότε ο δονητής αποκτά αρνητική χροιά και θεωρείται αποκλειστικά σκεύος ηδονής, όπως στις μέρες μας.